گزاره‌ها (121)


ما آدم‌ها احتمالا يک ترس ذاتي نسبت به نقطه‌ي پايان داريم و در نتیجه معمولا بيش‌تر در راه به‌سر مي‌بريم تا در نقطه‌ي پايان مسیر. براي همين معمولا بهانه‌ي در راه ماندن را پيدا مي‌کنيم، به آن مي‌چسبيم و هدف را هم فراموش مي‌کنيم!

اريک هافر


2 پاسخ به “گزاره‌ها (121)”

  1. واقعاً درست است. شايد علتش اين است كه وقتي به پايان ميرسيم، بايد نسبت به عملكردمان جوابگو باشيم، ولي وقتي در راهيم، خوب هميشه در راهيم ديگه….
    اما بعيد ميدانم High D هاي مدل ديسك،‌بتوانند خيلي در راه بمانند. مگر اينك مسير رابه چند قسمت تقسيم كنند.
    استفاده كردم. سربلند باشيد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.